Friendship – Koperunchōlan and Pisirānthaiyār

கோப்பெருஞ் சோழன்   பிசிராந்தையார் நட்பு,  Koperuncholan and Pisirānthaiyār – ©  All Rights Reserved

The poet Pisiranthaiyar (Ānthaiyar from a village called Pisir, near Madurai) lived in the times of kings Pandiyan Arivudai Nampi and Koperumcholan who was also known by the name Killi.  He was a great friend of his benefactor, Chola country’s  king Koperumcholan.  They had a friendship with an emotional attachment.  When the king decided to die by the vadakkiruthal method (ancient method of sitting facing the north and starving to death), he wanted to see Pisiranthaiyār.  Even though the poet was in a faraway Pandiyan country, and they did not see each other, the king knew that his friend would come at the right time.  He left a space for him.  The wise men who were with him, were sceptical and said that Pisiranthaiyar would not come.  “He’ll come”, said the king emphatically.   There were other poets who were also sitting facing north and ready to die, along with the king.  Pisiranthaiyar came and sat with his friend to die, much to the joy of the king.  Pisiranthaiyar in Purananuru 67 and 212 reveals his love for Koperumcholan.  Even though he belonged to the Pandiyan kingdom, he says his king is the Chola king Koperumcholan.

Tamil scholar Ralston Marr writes in his book, ‘The Eight Anthologies’ that Koperumcholan probably became an ascetic toward the end, before his death.  He cites Purnanuru 214 to support this theory.  Avvai Duraiswamy writes in his Purananuru commentary that the troubles his sons caused him made him renounce everything and seek death , and Purananuru 213 reveals this.

There are no references to King Koperumcholan in any of the other anthologies.  Pisirantiayar wrote two poems in other anthologies, in addition to the ones you see here from Purananuru.  They are  Akananuru 305 and Natrinai 91.   We can see the love the poet has for his benefactor in Purananuru 67.

There is also the beautiful story of poet Pothiyar who came to die with Koperumcholan.  The king refused him a space and asked him to come after the poet’s wife had delivered their baby.  Pothiyar went away sadly since he was unable to join his friend in death.  He did come back after his child was born.  Koperumcholan had already died.  Pothiyar found his place near his beloved king’s memorial stone.

புறநானூறு 67, பாடியவர்: பிசிராந்தையார், பாடப்பட்டோன்: கோப்பெருஞ் சோழன், திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழி
அன்னச் சேவல் அன்னச் சேவல்
ஆடு கொள் வென்றி அடு போர் அண்ணல்
நாடு தலை அளிக்கும் ஒள் முகம் போலக்
கோடு கூடு மதியம் முகிழ் நிலா விளங்கும்
மையல் மாலை யாம் கையறுபு இனையக்
குமரி அம் பெருந்துறை அயிரை மாந்தி
வட மலைப் பெயர்குவை ஆயின் இடையது
சோழ நன்னாட்டுப் படினே கோழி
உயர் நிலை மாடத்துக் குறும்பறை அசைஇ
வாயில் விடாது கோயில் புக்கு எம்
பெருங்கோக் கிள்ளி கேட்க இரும் பிசிர்
ஆந்தை அடியுறை எனினே மாண்ட நின்
இன்புறு பேடை அணியத் தன்
அன்புறு நன் கலம் நல்குவன் நினக்கே.

Puranānūru 67, Poet Pisirānthaiyār sang for Kōperunchōlan, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
O gander!  O gander!
Like the bright face of the
noble hero of battles who bestows
grace upon his land,
the blossoming light of the moon
shines when its two horns unite
at this confusing evening time
when I am helpless.

If you, after feeding on ayirai fish
in the beautiful, huge port of Kumari,
should fly off to the mountains
of the far north,
and stop on your way in the
land of the Chōla king,
go to the towering mansion at Kōli
with your young partner and without
stopping at the gate,
enter the palace of the great King Killi
and utter words so that the king hears
you say, “Ānthai of Pisir is your humble
servant.”
He will lovingly give gifts of fine jewels
for your beloved mate to wear!

Notes:  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.   The poet Pisirānthaiyār wrote Puranānūru 67, 184, 191 and 212.  King Kōperunchōlan sat facing the north and killed himself since he had problems with his sons.  The poet Pisirānthaiyār who was his friend joined him in death.  Also, there were other poets who sat near the king and starved to death along with him, facing the north.

Meanings:  அன்னச் சேவல் – gander, male goose, ஆடு கொள் வென்றி – great victory, அடு போர் – murderous battle, அண்ணல் – leader, நாடு தலை அளிக்கும் – grace on the land, ஒள் முகம் போலக் – like a glowing face, கோடு – horns, கூடு – together, மதியம் – cusp of the moon, முகிழ் நிலா – blossoming moon, விளங்கும் – shining, மையல் மாலை – unclear evening, யாம் கையறு – helplessly, புனையக் – unite, குமரி அம் – beautiful Kumari, பெருந்துறை – big bay, அயிரை – ayirai fish, loach, Cobitis thermalis, மாந்தி – to eat, வடமலைப் – northern mountains, பெயர்குவை ஆயின் – if you go, இடையது – in between, சோழ நன்னாட்டுப் படினே – stop at Chōla country, கோழி – Kōli town, உயர் நிலை மாடத்து – towering big mansion, குறும் பறை – young bird (partner), அசைஇ – go, வாயில் விடாது – without stopping at the gate, கோயில் – palace, புக்கு – enter, எம் – our, பெருங்கோக் கிள்ளி – King Kōpperunkilli, கேட்க – to hear, இரும்பிசிர் ஆந்தை – Pisiranthai, அடியுறை எனினே- that he’s his humble servant, மாண்ட நின் – your beloved, when you have done this, இன்புறு பேடை – your happy partner, அணிய – to wear, தன் – his, அன்புறு – delight, நன்கலம் – treasures, நல்குவன் நினக்கே – he’ll give you

 

புறநானூறு 191, பாடியவர்: பிசிராந்தையார், திணை: பொதுவியல், துறை: பொருண்மொழிக் காஞ்சி
யாண்டு பல வாக நரையில ஆகுதல்
யாங்கு ஆகியர் என வினவுதிர் ஆயின்
மாண்ட என் மனைவியோடு மக்களும் நிரம்பினர்
யான் கண்ட அனையர் இளையரும் வேந்தனும்
அல்லவை செய்யான் காக்க அதன் தலை
ஆன்று அவிந்து அடங்கிய கொள்கைச்
சான்றோர் பலர் யான் வாழும் ஊரே.

Puranānūru 191, Poet Pisirānthaiyār, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Porunmoli Kānji
If you ask me,
“You have lived for many years.
Why is your hair not grey?”,
it is because my wife is virtuous,
my children have gone far in learning,
my servants do what I wish
and my king protects, not doing
what should not be done.

Also, in my town there are many noble
men who are wise and have self-control!

Notes:   The poet Pisirānthaiyār wrote Puranānūru 67, 184, 191 and 212.

Meanings:  யாண்டு பல வாக – many years have gone by, நரையில ஆகுதல் – has not become gray, யாங்கு ஆகியர் என வினவுதிர் ஆயின் – if you ask me what happened, மாண்ட – esteemed, என் மனைவியோடு – with my wife, மக்களும் நிரம்பினர் – filled with my children, யான் கண்ட அனையர் – those who I see, என் – my, இளையரும் – younger men, வேந்தனும் – king, அல்லவை செய்யான் – does not harm, காக்க – protects, அதன்தலை – also, ஆன்று – filled, அவிந்து அடங்கிய – self-controlled, கொள்கை – principled, சான்றோர் பலர் – many wise men, யான் வாழும் ஊரே – the town I live

புறநானூறு 212, பாடியவர்: பிசிராந்தையார், பாடப்பட்டோன்: கோப்பெருஞ் சோழன், திணை: பாடாண்: துறை: இயன் மொழி
நுங்கோ யார் என வினவின் எங்கோக்
களமர்க்கு அரித்த விளையல் வெங்கள்
யாமைப் புழுக்கின் காமம் வீட ஆரா
ஆரல் கொழுஞ் சூடு அம் கவுள் அடாஅ
வைகு தொழின் மடியும் மடியா விழவின்
யாணர் நல் நாட்டுள்ளும் பாணர்
பைதல் சுற்றத்துப் பசிப் பகை ஆகிக்
கோழியோனே கோப்பெருஞ்சோழன்
பொத்தில் நண்பின் பொத்தியொடு கெழீஇ
வாய் ஆர் பெரு நகை வைகலும் நமக்கே.

Puranānūru 212, Poet Pisirānthaiyār sang for Kōperunchōlan, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
If you ask me who my king is, my king rules
a prosperous fine country where laborers drink
filtered, strong, aged liquor and eat cooked
tortoises without limits, their cheeks bulging
with roasted eels, as they forget their
occupation and celebrate perpetual festivals.
He is enemy to the hunger of bards and their
suffering relatives.  He is Kōperunchōlan of
Uraiyūr, friend of Pothi, with whom he has a
perfect friendship filled with laughter every day.

Notes:  Pothi mentioned in the poem is poet Pothiyār, a friend of Kōperunchōlan (poems 217, 220, 221 and 222).  Pothiyār joined gave up his life after the birth of his son.  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.  The poet Pisirānthaiyār wrote Puranānūru 67, 184, 191 and 212.  King Kōperunchōlan sat facing the north and killed himself since he had problems with his sons.  The poet Pisirānthaiyār who was his friend, joined him in death.  Also, there were other poets who sat near the king and starved to death along with him, facing the north.

Meanings:  நுங்கோ யார் என வினவின் – if you ask me who my king is, எங்கோ – my king, களமர்க்கு – to the field laborers, அரித்த விளையல் வெங்கள் – filtered, aged white/strong liquor, யாமைப் புழுக்கின் – cooked tortoises, காமம் வீடஆரா – without any limits, ஆரல் – eel, கொழுஞ்சூடு – cooked, அங்கவுள் அடாஅ – cheeks filled, வைகுதொழின் மடியும் – forgetting their jobs, மடியா விழவின் – perpetual festivals, யாணர் – new income, நல் நாட்டுள்ளும் – in (his) good country, பாணர் – bards, பைதல் சுற்றத்துப் – suffering relatives, பசிப்பகையாகிக் – enemy of hunger, கோழியோனே – He’s from Uraiyūr, கோப்பெருஞ் சோழன் – Kōperunchōlan, பொத்தில் நண்பின் – friend of the poet Pothi, பொத்தியொடு கெழீஇ – perfect friendship, வாயார் பெரு நகை – laughing greatly, வைகலும் – every day, நமக்கே – to us

புறநானூறு 213, பாடியவர்: புல்லாற்றூர் எயிற்றியனார், பாடப்பட்டோன்: கோப்பெருஞ் சோழன், திணை: வஞ்சி, துறை: துணை வஞ்சி
மண்டு அமர் அட்ட மதனுடை நோன் தாள்
வெண்குடை விளக்கும் விறல் கெழு வேந்தே
பொங்கு நீர் உடுத்த இம் மலர் தலை உலகத்து
நின் தலை வந்த இரு வரை நினைப்பின்
தொன்றுறை துப்பின் நின் பகைஞரும் அல்லர்
அமர் வெங்காட்சியொடு மாறு எதிர்பு எழுந்தவர்
நினையுங் காலை நீயும் மற்றவர்க்கு
அனையை அல்லை அடு மான் தோன்றல்
பரந்து படு நல்லிசை எய்தி மற்று நீ
உயர்ந்தோர் உலகம் எய்திப் பின்னும்
ஒழித்த தாயும் அவர்க்கு உரித்து அன்றே
அதனால் அன்னது ஆதலும் அறிவோய் நன்றும்
இன்னும் கேண்மதி இசை வெய்யோயே
நின்ற துப்பொடு நின் குறித்து எழுந்த
எண்ணில் காட்சி இளையோர் தோற்பின்
நின் பெரும் செல்வம் யார்க்கும் எஞ்சுவையே
அமர் வெஞ் செல்வ நீ அவர்க்கு உலையின்
இகழுநர் உவப்பப் பழி எஞ்சுவையே
அதனால் ஒழிகதில் அத்தை நின் மறனே வல் விரைந்து
எழுமதி வாழ்க நின் உள்ளம் அழிந்தோர்க்கு
ஏமம் ஆகும் நின் தாள் நிழல் மயங்காது
செய்தல் வேண்டுமால் நன்றோ வானோர்
அரும் பெறல் உலகத்து ஆன்றவர்
விதும்புறு விருப்பொடு விருந்து எதிர் கொளற்கே.

Puranānūru 213, Pullatrūr Eyitriyanār sang to Kōperunchōlan – when his two sons fought with him
O victorious king with great
strength and effort
who kills in ferocious battles!
You with a bright white umbrella
that protects!
If you think about the two men who
are advancing against you
in this wide world that is
draped by overflowing oceans,
they are not ancient enemies of yours
with strength.
When you think about them rising up to
confront you in battles,
you are not that kind of enemy either,
O lord owning murderous elephants!

You have earned wide-ranging reputation,
and when you go to the higher world
the rights that you would relinquish
will be theirs by inheritance.
So understand this well, and listen to me,
O King who desires glory!

If these youngsters who have risen up
against you with strength and thoughtless
ideas lose, to whom will you leave your
great wealth, O king who desires battles?
If you lose to them,
people who despise you will be joyous
and you will earn blame!

Destroy your martial courage!
Rise up fast.  May your heart live long!
If the shade afforded by your feet
which is a refuge to those in distress
not lose respect,
and for those in the hard-to-attain world
where celestials live to receive you as
a guest among them, you must act well!

Notes:  This is the only poem written by this poet, who came from a town called Pullatrūr.  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.   The poet approached the King Kōperunchōlan when he was getting ready to wage a war against his sons who were fighting with him, and sang this.  This caused the king to change his mind.  He sat facing north, starved and killed himself.  The poet Pisirānthaiyār, who was his friend, joined him in death.  Also, there were other poets who sat near the king and starved to death along with him, facing the north.

Meanings:  மண்டு அமர் அட்ட – killing in battles, மதனுடை நோன் தாள் – great strength and effort, வெண் குடை விளக்கும் – umbrella that brightens (the world), விறல் கெழு வேந்தே – victorious brave king, பொங்கு நீர் உடுத்த – draped by overflowing water, இம் மலர் தலை உலகத்து – this wide world, நின் தலை வந்த இருவரை நினைப்பின் – if you think about these two men attacking you, தொன்றுறை துப்பின் நின் பகைஞரும் அல்லர் – they are not your ancient enemies, அமர் வெங் காட்சியொடு மாறு எதிர்பு எழுந்தவர் – those who rose up against you in fierce killing battles, நினையுங் காலை – when thinking about it, நீயும் மற்றவர்க்கு அனையை அல்லை – you are not like them, அடு மான் தோன்றல் – lord of murderous elephants, பரந்து படு நல்லிசை எய்தி – you have gained wide-ranging reputation, மற்று நீ உயர்ந்தோர் உலகம் எய்தி – when you go the world of the superior ones, பின்னும் ஒழித்த தாயும் அவர்க்கு உரித்து அன்றே – your right that you relinquish would be theirs, அதனால் – so, அன்னது ஆதலும் அறிவோய் – understand this, நன்றும் இன்னும் கேண்மதி – good, listen to me, இசை வெய்யோயே – you who longs for fame, நின்ற துப்பொடு – with strength, நின் குறித்து – targeting you, எழுந்த எண்ணில் காட்சி இளையோர் தோற்பின் – if the intelligent youngsters who rise up to you lose, நின் பெரும் செல்வம் யார்க்கும் எஞ்சுவையே – to whom will leave your great wealth, அமர் வெஞ் செல்வ – O ruler desiring battles, நீ அவர்க்கு உலையின் – if you should lose to them, இகழுநர் உவப்ப – those who dislike you will rejoice, பழி எஞ்சுவையே – you will end up with blame, அதனால் – so, ஒழிகதில் அத்தை நின் மறனே – destroy your martial courage , வல் விரைந்து எழுமதி – rise up with strength, வாழ்க, நின் உள்ளம் – may your mind/heart live for long, அழிந்தோர்க்கு ஏமம் ஆகும் நின் தாள் நிழல் – your feet which is refuge to those who suffer, மயங்காது செய்தல் வேண்டுமால் – if you don’t want to lose respect, நன்றோ வானோர் – celestials, அரும் பெறல் உலகத்து – world difficult to attain, ஆன்றவர் விதும்புறு விருப்பொடு விருந்து எதிர் கொளற்கே – will receive you among them as a desired guest

புறநானூறு 214, பாடியவர்: கோப்பெருஞ்சோழன், திணை: பொதுவியல், துறை: பொருண்மொழிக் காஞ்சி
செய்குவம் கொல்லோ நல் வினை எனவே
ஐயம் அறாஅர் கசடு ஈண்டு காட்சி
நீங்கா நெஞ்சத்துத் துணிவு இல்லோரே
யானை வேட்டுவன் யானையும் பெறுமே
குறும்பூழ் வேட்டுவன் வறுங்கையும் வருமே
அதனால் உயர்ந்த வேட்டத்து உயர்ந்திசினோர்க்குச்
செய்வினை மருங்கின் எய்தல் உண்டு எனின்
தொய்யா உலகத்து நுகர்ச்சியும் கூடும்
தொய்யா உலகத்து நுகர்ச்சி இல் எனின்
மாறிப் பிறப்பின் இன்மையும் கூடும்
மாறிப் பிறவார் ஆயினும் இமயத்துக்
கோடுயர்ந்தன்ன தம்மிசை நட்டுத்
தீதில் யாக்கையொடு மாய்தல் தவத்தலையே.

Puranānūru 214, King Kōperunchōlan sang this, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Porunmoli Kānji
You have doubts about your good actions.
Your ideas are flawed and you have no strength.
A hunter who hunts for an elephant will find it.
A hunter who hunts for a quail will return with
empty hands.

So noble men with high aspirations,
who because of their own actions, achieve what
they want, there will be pleasure
in this world where good and bad do not increase.
And if they do not enjoy pleasure
in this world, they will not have to be born again.
If they are never to be born again,
it would be great to die with a faultless body,
with one’s fame as high as the tall Himalayas!

Notes:  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.  King Kōperunchōlan sat facing the north and killed himself since he had problems with his sons.  The poet Pisirānthaiyār who was his friend joined him in death.  Also, there were other poets who sat near the king and starved to death along with him, facing the north.

Meanings:  செய்குவம் கொல்லோ – will we do, நல் வினை – good acts, எனவே – so, ஐயம் அறாஅர் – not removing doubts, கசடு ஈண்டு காட்சி – views are with flaws, நீங்கா – not removed, நெஞ்சத்து – from  hearts, துணிவு இல்லோரே – those who have no strength, யானை வேட்டுவன் elephant hunter, யானையும் பெறுமே – will get the elephant, குறும்பூழ் – காடை, quail, வேட்டுவன் – hunter, வறுங்கையும் வருமே – return with empty hands, அதனால், உயர்ந்த வேட்டத்து – those will high aspirations, உயர்ந்திசி னோர்க்குச் – noble men, செய்வினை மருங்கின் – because of their actions, எய்தல் உண்டெனின் – if they achieve that, தொய்யா உலகத்து – world without gain, நுகர்ச்சியும் கூடும் – pleasure will accumulate, தொய்யா உலகத்து – world without gain , நுகர்ச்சி இல்லெனின் – if there is no pleasure, மாறிப் பிறப்பின் – if born again, இன்மையும் கூடும் – sorrow will accumulate, மாறிப் பிறவார் ஆயினும் – they may never have to be born again, இமையத்துக் – Himalayas, கோடு உயர்ந்தன்ன – like the tall mountain, தம்மிசை நட்டுத் – establishing one’s fame, தீது இல் யாக்கையொடு – purified body, மாய்தல் – to die, தவத்தலையே – is special

புறநானூறு 215, பாடியவர்: கோப்பெருஞ் சோழன், திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழி
கவைக் கதிர் வரகின் அவைப்புறுவாக்கல்
தாதொரு மறுகின் போதொடு பொதுளிய
வேளை வெண் பூ வெண் தயிர்க் கொளீஇ
ஆய் மகள் அட்ட அம் புளி மிதவை
அவரை கொய்யுநர் ஆர மாந்தும்
தென்னம் பொருப்பன் நன்னாட்டு உள்ளும்
பிசிரோன் என்ப என் உயிர் ஓம்புநனே
செல்வக் காலை நிற்பினும்
அல்லல் காலை நில்லலன் மன்னே.

Puranānūru 215, King Kōperunchōlan sang about Pisirānthaiyar, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
They say that Pisirān lives
in the southern king’s fine land
where a herder woman cooks a meal
with fork-eared pounded millet, pours
white curds with white velai flowers
that grow in profusion on the streets
strewn with cow dung,
and gravy with beautiful tamarind,
so that the avarai bean pickers may
eat them to their full.

He is one who nurtures my life!
When I was rich, he remained there!
He will not stay away in my time of pain!

Notes:  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.  King Kōperunchōlan utters these words to the wise men who say that poet Pisiranthaiyār will not come to join him in death.  King Kōperunchōlan sat facing the north and killed himself since he had problems with his sons.  The poet Pisirānthaiyār, who was his friend, came from far away Pāndiya Nadu and joined him in death.  Also, there were other poets who sat near the king and starved to death along with him, facing the north.

Meanings:  கவைக் கதிர் – forked grain spears, வரகின் – milllet’s, அவைப்புறு – pounded,  ஆக்கல் – cooked, தாது – scattered, எரு – cow dung, மறுகின் – on the streets, போதொடு – with flowers, பொதுளிய – filled, வேளை – vēlai flowers, வெண் பூ – white flowers, வெண் தயிர்க் கொளீஇ – with white curds, poured white curds, ஆய் மகள் – herder woman, அட்ட – cooked, அம் புளி – lovely tamarind, fine tamarind, மிதவை – porridge, gruel, அவரை – avarai beans, field beans, கொய்யுநர் – those who pluck, ஆர – abundantly, மாந்தும் – to eat, தென்னம் பொருப்பன் – southern king, நன்னாட்டு உள்ளும் – inside his good land, பிசிரோன் –  Pisirānthai, என்ப – they say, என் உயிர் ஓம்புநனே – my friend who protects my life, செல்வக் காலை – when I was rich, நிற்பினும் – even though he stayed away, அல்லல் காலை – in times of pain, நில்லலன் மன்னே – he will not stay away from me

புறநானூறு 216, பாடியவர்: கோப்பெருஞ் சோழன், திணை: பாடாண், துறை: இயன் மொழி
கேட்டல் மாத்திரை அல்லது யாவதும்
காண்டல் இல்லாது யாண்டு பல கழிய
வழு இன்று பழகிய கிழமையர் ஆயினும்
அரிதே தோன்றல் அதற்பட ஒழுகல் என்று
ஐயம் கொள்ளன்மின் ஆர் அறிவாளீர்
இகழ்விலன் இனியன் யாத்த நண்பினன்
புகழ் கெட வரூஉம் பொய் வேண்டலனே
தன் பெயர் கிளக்கும் காலை என் பெயர்
பேதைச் சோழன் என்னும் சிறந்த
காதற் கிழமையும் உடையவன் அதன் தலை
இன்னது ஓர் காலை நில்லலன்
இன்னே வருகுவன் ஒழிக்க அவற்கு இடமே.

Puranānūru 216, King Kōperunchōlan sang about Pisirānthaiyar, Thinai: Pādān, Thurai: Iyan Moli
O wise ones! Do not doubt him!
You say, “You have heard of him,
but have not seen him though
many years have passed.  It is rare
that he will come, despite your faultless
friendship with him. He will not
act on that friendship now.”

He has never hurt me. He is a sweet man.
He is my intimate friend. He will not ruin
his renown by deception.
Whenever he offers his name, he says, “My
name is that of a simple Chōlan.” He has
great love for me.  He has the right.  And so,
he will not stay away from me at a time like this.
He will come soon!  Keep a place for him!

Notes:  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.  King Kōperunchōlan sat facing the north and killed himself since he had problems with his sons.  The poet Pisirānthaiyār, who was his friend, came from far away Pāndiya Nadu and joined him in death.  Also, there were other poets who sat near the king and starved to death along with him, facing the north.  According to the traditional interpretation, the king and poet Pisirānthaiyār had never met in person, but had a deep friendship.

Meanings:  கேட்டல் மாத்திரை – ‘to the extent that you have heard about him’ according to the traditional interpretation, ‘to the extent that we have heard about him’ is another interpretation, அல்லது யாவதும் – or totally, காண்டல் இல்லாது – not having seen him, யாண்டு பல கழிய – many years have passed, வழுவின்று பழகிய கிழமையர் ஆயினும் – even though you have a faultless close friendship with him, அரிதே – it is rare, தோன்றல் – for him to appear, அதற்பட ஒழுகல் – acting on that, என்று ஐயம் கொள்ளன்மின் – do not doubt that, ஆர் அறிவாளீர் – O people with great intelligence, இகழ்விலன் – he has not hurt me, இனியன் – he is a sweet man, யாத்த நண்பினன் – he is a close friend, புகழ் கெட வரூஉம் – ruining his fame, பொய் வேண்டலனே – he does not lie, புன் பெயர் கிளக்கும் காலை – whenever he utters his name, என் பெயர் – my name, பேதைச் சோழன் – simple Chōlan, என்னும் சிறந்த – is special, காதற் கிழமையும் உடையவன் – he has flawless love for me, அதன்தலை – for that reason, இன்னதோர் காலை நில்லலன் – he will not stay away from me now, இன்னே வருகுவன் – he will come soon, ஒழிக்க அவற்கு இடமே – reserve a  space for him

புறநானூறு 217, பாடியவர்: பொத்தியார், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
நினைக்கும் காலை மருட்கை உடைத்தே
எனைப் பெரும் சிறப்பினோடு ஈங்கு இது துணிதல்
அதனினும் மருட்கை உடைத்தே பிறன் நாட்டுத்
தோற்றம் சான்ற சான்றோன் போற்றி
இசை மரபு ஆக நட்புக் கந்தாக
இனையது ஓர் காலை ஈங்கு வருதல்
வருவன் என்ற கோனது பெருமையும்
அது பழுது இன்றி வந்தவன் அறிவும்
வியத்தொறும் வியத்தொறும் வியப்பு இறந்தன்றே
அதனால் தன் கோல் இயங்காத் தேயத்து உறையும்
சான்றோன் நெஞ்சுறப் பெற்ற தொன்று இசை
அன்னோனை இழந்த இவ் உலகம்
என் ஆவது கொல் அளியது தானே.

Puranānūru 217, Poet Pothiyār sang for Pisiranthaiyār and Kōperunchōlan, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
It is amazing, when thinking about it!
My great king is starving here.
Even more amazing is that a wise man
who lives in another country, a man of
renown, with friendship as his walking stick,
should come here at this sorrowful time.

The pride of the king who said that his friend
would come, and the wisdom of the faultless
one who came, is a wonder of wonders!

What will become of this pitiable world
when it loses a king of long-standing glory
who owned the heart of a noble man living in
a land where the king’s justice rod did not reach?

Notes:  This poet wrote Puranānūru 217, 220, 221, 222 and 223.  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.   King Kōperunchōlan sat facing the north and killed himself since he had problems with his sons.  The poet Pisirānthaiyār who was his friend, came from far away Pāndiya Nadu and joined him in death.  The poet Pothiyār, along with other poets wanted to sit with him and die.  The king bade Pothiyār to attend to his pregnant wife and come later, after his son was born.  Pothiyār came after the birth of his son and sat next to the king’s memorial stone and died.

Meanings:  நினைக்கும் காலை மருட்கை உடைத்தே – when thinking about it, it is amazing, எனைப் பெரும் சிறப்பினோடு ஈங்கு இது துணிதல் – my king who is great is starving here, அதனினும் மருட்கை உடைத்தே – more amazing than that, பிறன் நாட்டுத் தோற்றம் சான்ற சான்றோன் – the wise man who lives in another country, போற்றி இசை மரபு ஆக – a man with great renown, நட்புக் கந்தாக – frienship as a staff, இனையது ஓர் காலை ஈங்கு வருதல் – should come here at this sorrowful/difficult time, வருவன் என்ற கோனது பெருமையும் – the pride of the king who said that he’ll come, அது பழுது இன்றி வந்தவன் அறிவும் – the wisdom of the faultless one who came, வியத்தொறும் வியத்தொறும் வியப்பு இறந்தன்றே – it is a wonder of wonders, அதனால் – so, தன் கோல் இயங்காத் தேயத்து – in the land where he does not rule with his rod, in a land where he does not rule with his scepter, உறையும் சான்றோன் – the wise man who lives there, நெஞ்சுறப் பெற்ற தொன்று இசை அன்னோனை இழந்த – to lose that famous man who owned the heart, இவ் உலகம் என் ஆவது கொல் – what will happen to this world, அளியது தானே – it is pitiable

புறநானூறு 218, பாடியவர்: கண்ணகனார், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
பொன்னும் துகிரும் முத்தும் மன்னிய
மா மலை பயந்த காமரு மணியும்
இடை படச் சேய ஆயினும் தொடை புணர்ந்து
அரு விலை நன் கலம் அமைக்கும் காலை
ஒரு வழித் தோன்றியாங்கு என்றும் சான்றோர்
சான்றோர் பாலர் ஆப
சாலார் சாலார் பாலர் ஆகுபவே.

Puranuru 218, Poet Kannakanār sang for Kōperunchōlan and Pisiranthaiyār, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
Though they arise far from one another,
lovely sapphire gems yielded by immovable
mountains, gold, coral and pearls fastened together,
make a fine ornament that is of immense value.
So are noble men who are found in the company
of other noble men and vile men who are with vile men!

Notes:   This is the only poem written by this poet.  This was sungby poet Kannakanār, when he saw King Pisiranthaiyār starving to death, facing north.  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.

Meanings:  பொன்னும் – gold, துகிரும் – coral, முத்தும் – pearls, மன்னிய – immovable, மாமலை – big mountain, பயந்த – yielded, காமரு மணியும் – beautiful gems (sapphires), இடைபடச் சேய ஆயினும் – though they arise far from each other, தொடை புணர்ந்து – fastened together, அருவிலை நன் கலம் – expensive/precious nice jewel, அமைக்கும் காலை – when fixed like that, ஒருவழித் தோன்றியாங்கு – like they arose in one single place, என்றும்  – always, சான்றோர் சான்றோர் பாலர் ஆப – wise is found in the company of wise, சாலார் சாலார் பாலர் ஆகுபவே – vile men are found in the company of the vile

புறநானூறு 219, பாடியவர்: கருவூர்ப் பெருஞ்சதுக்கத்துப் பூதநாதனார், பாடப்பட்டோன்: கோப்பெருஞ் சோழன், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
உள் ஆற்றுக் கவலைப் புள்ளி நீழல்
முழூஉ வள்ளுரம் உணக்கும் மள்ள
புலவுதி மாதோ நீயே
பலரால் அத்தை நின் குறி இருந்தோரே.

Puranānūru 219, Poet Karuvūr Perunchathukkathu Poothanākanār sang to Kōperunchōlan
O warrior who is wasting away your body flesh
under the dappled shade on this islet in the river!
Are you angry with me?  There are many who
have complied with your wishes and sat with you!

Notes:  The poet Perumkaruvūr Sathukkathu Poothanākanār sang this when he saw King Kōperunchōlan facing north and starving himself to death.  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.   This is the only poem written by this poet.

Meanings:  உள் ஆற்று – inside the river, கவலை – river islet, புள்ளி நீழல் – dotted shade, முழூஉ வள்ளுரம் உணக்கும் – wasting away your body flesh, மள்ள – warrior, புலவுதி மாதோ நீயே – are you angry with me, பலரால் – by many, அத்தை – அசை, an expletive, நின் குறி இருந்தோரே – complied to your wish

புறநானூறு 220, பாடியவர்: பொத்தியார், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
பெரும் சோறு பயந்து பல் யாண்டு புரந்த
பெரும் களிறு இழந்த பைதல் பாகன்
அது சேர்ந்து அல்கிய அழுங்கல் ஆலை
வெளில் பாழாகக் கண்டு கலுழ்ந்தாங்குக்
கலங்கினேன் அல்லனோ யானே பொலந்தார்த்
தேர் வண் கிள்ளி போகிய
பேர் இசை மூதூர் மன்றம் கண்டே?

Puranānūru 220, Poet Pothiyār sang for Kōperunchōlan on seeing Uraiyūr city, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
Like an elephant keeper
who protected his huge elephant
for many years, providing it great
balls of rice, grieving on seeing its
pitiable stall and the post ruined,
was I not distressed when I looked at the
public square of the renowned ancient
city which Killi wearing a gold garland
and donating chariots, had left?

Notes:  This poet wrote Puranānūru 217, 220, 221, 222 and 223.  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.  After Pothiyār saw Kōperunchōlan facing north and starving himself to death, he returned to Uraiyūr, the Chōla capital, wept and sang this song.  Kōperunchōlan sat facing the north and died, when he had problems with his sons.  The poet Pothiyār, along with other poets wanted to sit with him and die.  The king bade Pothiyar to attend to his pregnant wife and come later.  Pothiyar came after the birth of his son and sat next to the king’s memorial stone and died.   John Ralston Marr does not agree with the ancient colophon (which was written a few centuries after the poems – possibly around the 4th century) where the word ‘போகிய’ is interpreted as dead.  He thinks it could be just that the king left the city.

Meanings:  பெரும் சோறு பயந்து – gave big balls of rice, பல் யாண்டு புரந்த – protected for many years, பெரும் களிறு இழந்த பைதல் பாகன் – sad elephant keeper who lost his big male elephant, அது சேர்ந்து – where it used to be, அல்கிய அழுங்கல் ஆலை – pitiable/loud shed/stall/pavilion, வெளில் பாழாகக் கண்டு – seeing the post ruined, கலுழ்ந்தாங்கு – like how he cried, கலங்கினேன் அல்லனோ யானே – was I not distressed, did I not cry, பொலந்தார் – golden garland, தேர் வண் – donated chariots, கிள்ளி போகிய – where Killi (Chōlan) the generous would pass, பேர் இசை மூதூர் மன்றம் கண்டே – on seeing the public grounds of the very famous town

புறநானூறு 221, பாடியவர்: பொத்தியார், பாடப்பட்டோன்: கோப்பெருஞ் சோழன், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
பாடுநர்க்கு ஈத்த பல் புகழன்னே
ஆடுநர்க்கு ஈத்த பேர் அன்பினனே
அறவோர் புகழ்ந்த ஆய் கோலன்னே
திறவோர் புகழ்ந்த தின் நண்பினனே
மகளிர் சாயல் மைந்தர்க்கு மைந்து
துகள் அறு கேள்வி உயர்ந்தோர் புக்கில்
அனையன் என்னாது அத் தக்கோனை
நினையாக் கூற்றம் இன் உயிர் உய்த்தன்று
பைதல் ஒக்கல் தழீஇ அதனை
வைகம் வம்மோ வாய்மொழிப் புலவீர்
நனந்தலை உலகம் அரந்தை தூங்கக்
கெடு வில் நல்லிசை சூடி
நடுகல் ஆயினன் புரவலன் எனவே.

Puranānūru 221, Poet Pothiyār sang for Kōperunchōlan, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
He was well-renowned for giving gifts to singers!
He was a greatly kind to dancers he gifted!
He was praised by the righteous for his just scepter!
His friendship was praised by the discerning!
He was gentle with women!  Powerful to the powerful!
He sheltered the great ones of faultless Vedas!

Not considering all this, Death, without thinking,
seized his sweet life, that man with distinction.
Embrace your grieving families and come!
Let us berate Death, O poets whose words are honest!
Let us say, “As the wide world sways in sorrow,
the man who sheltered us and took on faultless fame,
has become a memorial stone!”

Notes:   This poet wrote Puranānūru 217, 220, 221, 222 and 223.  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.    Memorial stones were erected for warriors and kings.  Puranānūru poems 221, 223, 232, 260, 261, 263, 264, 265, 329, and 335 have references to memorial stones.  Kōperunchōlan sat facing north and died, when he had problems with his sons.  The poet Pothiyār, along with other poets wanted to sit with him and die.  The king bade Pothiyar to attend to his pregnant wife and come later.  Pothiyar came after the birth of his son and sat next to the king’s memorial stone and died.   In 222, the poet Pothiyār speaks in front of the memorial stone of King Kōperunchōlan.

Meanings:  பாடுநர்க்கு ஈத்த பல் புகழன்னே – he was well renowned for giving gifts to singers, ஆடுநர்க்கு ஈத்த பேர் அன்பினனே – he showed great kindness to dancers he gifted to, அறவோர் புகழ்ந்த ஆய் கோலன்னே – he was praised by the righteous for his just scepter, திறவோர் புகழ்ந்த தின் நண்பினனே – his friendship was praised by the discerning, மகளிர் சாயல் – gentle with women, மைந்தர்க்கு மைந்து – powerful to the powerful, துகள் அறு கேள்வி உயர்ந்தோர் புக்கில் – sheltered the great ones of the faultless Vedas, அனையன் என்னாது – not considering all that, அத் தக்கோனை – a man with that distinction, நினையாக் கூற்றம் – Death without thinking, இன் உயிர் உய்த்தன்று – seized his sweet life, பைதல் ஒக்கல் தழீஇ – embrace your grieving families, அதனை வைகம் வம்மோ – come, let us berate it, வாய்மொழிப் புலவீர் – poets whose words are honest, நனந்தலை உலகம் – world with wide space, அரந்தை – sorrow, தூங்க – swings, sways, கெடு இல் – faultless, நல்லிசை – fine fame, சூடி – wore, took on, நடுகல் ஆயினன் – he became a memorial stone, புரவலன – one who took care of us, எனவே – let us say

புறநானூறு 222, பாடியவர்: பொத்தியார், பாடப்பட்டோன்: கோப்பெருஞ் சோழன், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை அழல் அவிர் வயங்கிழைப் பொலிந்த மேனி
நிழலினும் போகா நின் வெய்யோள் பயந்த
புகழ் சால் புதல்வன் பிறந்த பின் வா என
என் இவண் ஒழித்த அன்பிலாள
எண்ணாது இருக்குவை அல்லை
என் இடம் யாது மற்று இசை வெய்யோயே.

Puranānūru 222, Poet Pothiyār sang for Kōperunchōlan, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
“Come here after your splendid son is born to
your beloved wife who does not leave your shade,
her body glowing with bright jewels burnished in
fire,” you chased me away without any kindness!

It is not that you don’t think about it,
you who long for fame!  Where is my place?

Notes:  This poet wrote Puranānūru 217, 220, 221, 222 and 223.  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.   Pothiyār returned after his son was born, and sang this song to the memorial stone of the Kōperunchōlan.   Memorial stones were erected for warriors and kings.  Puranānūru poems 221, 223, 232, 260, 261, 263, 264, 265, 329, and 335 have references to memorial stones.  Kōperunchōlan sat facing north and died, when he had problems with his sons.  The poet Pothiyār, along with other poets wanted to sit with him and die.  The king bade Pothiyar to attend to his pregnant wife and come later.  Pothiyar came after the birth of his son and sat next to the king’s memorial stone and died.  In this poem, he talks to the memorial stone of Kōperunchōlan.

Meanings:  அழல் – burnt, அவிர் – gleaming, வயங்கிழை – bright ornaments, பொலிந்த மேனி – glowing body, நிழலினும் போகா – does not leave your shade, நின் வெய்யோள் – one desired by you, பயந்த – yielded, புகழ் சால் புதல்வன் – son with splendor, பிறந்த பின் வா – come after he is born, என – thus, என் இவண் ஒழித்த – you chased me away from here, you dismissed me from here, அன்பிலாள – one without love, எண்ணாது இருக்குவை அல்லை – it is not that you don’t think about it (my feelings), என் இடம் யாது – where is my space, மற்று இசை வெய்யோயே – you who long for fame

புறநானூறு 223, பாடியவர்: பொத்தியார், பாடப்பட்டோன்: கோப்பெருஞ் சோழன், திணை: பொதுவியல், துறை: கையறு நிலை
பலர்க்கு நிழலாகி உலகம் மீக்கூறித்
தலைப்போ கன்மையின் சிறு வழி மடங்கி
நிலை பெறு நடுகல் ஆகியக் கண்ணும்
இடங் கொடுத்து அளிப்ப மன்ற உடம்போடு
இன்னுயிர் விரும்பும் கிழமைத்
தொல் நட்புடையார் தம் உழைச் செலினே.

Puranānūru 223, Poet Pothiyār sang for Kōperunchōlan, Thinai: Pothuviyal, Thurai: Kaiyaru Nilai
They became shade to many and were
praised by the world.  When they could
not achieve their goals, they sat down
in a tiny space and became eternal memorial
stones.  If someone goes to him with desire
as sweet life has for a body, he will make
a place for them even here for the right person!

Notes:  This poet wrote Puranānūru 217, 220, 221, 222 and 223.  Puranānūru poems 67, 212, 213, 217, 218, 219, 220, 221, 222, and 223 were written for this king.   The king wrote poems 214, 215 and 216.  Kōperunchōlan gave Pothiyār a place, even though he was a memorial stone. As the poet sat facing north to starve himself to death, he sang this song.  Memorial stones were erected for warriors and kings.  Puranānūru poems 221, 223, 232, 260, 261, 263, 264, 265, 329, and 335 have references to memorial stones.  In 222, the poet Pothiyār speaks to the memorial stone of King Kōperunchōlan.   Kōperunchōlan sat facing north and died, when he had problems with his sons.  The poet Pothiyār, along with other poets wanted to sit with him and die.  The king bade Pothiyar to attend to his pregnant wife and come later.  Pothiyar came after the birth of his son and sat next to the king’s memorial stone and died.

Meanings:  பலர்க்கு நிழலாகி – becoming shade to many, உலகம் மீக்கூறி – being praised by the world, தலைப்போ கன்மையின் – since they could not achieve their goals, சிறு வழி மடங்கி – sat down in a small place, நிலை பெறு நடுகல் ஆகியக் கண்ணும் – even when they became eternal memorial stones, இடங் கொடுத்து அளிப்ப – will offer them the place, மன்ற – for sure, or an expletive, அசை, உடம்போடு இன்னுயிர் விரும்பும் கிழமைத் தொல் நட்புடையார் – with rightful long-standing friendships that are like sweet life’s desire for a body, தம் உழைச் செலினே – if the one with friendship/rights goes

%d bloggers like this: